Mariska Orban-de Haas: Blond, brutaal en bidden

De schrijver:

Mariska Orbán is sinds ruim een jaar hoofdredacteur van de wekelijkse opiniekrant Katholiek Nieuwsblad. Vorig jaar kreeg ze landelijke bekendheid nadat ze een open brief aan VVD-kamerlid Jeanine Hennis-Plasschaert stuurde, waarbij ze met een verwijzing naar de verschillende miskramen van dit kamerlid haar eigen anti-abortusstandpunt uiteenzette.

In haar zojuist verschenen boek ‘Blond, brutaal en bidden’ beschrijft ze hoe ze zich als 32-jarige brutale jonge vrouw een plek moest veroveren bij de mannelijke redactie van het conservatieve en wat oubollige katholieke weekblad, hoe ze tot haar grote verrassing door de open brief aan Jeanine Hennis mikpunt werd van hevige kritiek en zelfs doodsbedreigingen, en hoe ze in dit alles steun ontleende aan haar geloof om door te gaan.

Haar thematiek:

Orbán ziet het als haar roeping om een christelijk en katholiek tegengeluid te laten horen in de hedendaagse media. Daarbij wil ze benadrukken dat het geloof iets moois is dat een mens kracht en troost kan geven, goed en heilzaam voor eigenlijk iedereen.

In dit boek wisselt ze openhartige notities over haar eerste jaar als hoofdredacteur af met meer algemene bespiegelingen over de secularisatie, het geloof wereldwijd en de katholieke moraal.

Mooiste zin:

“Libelle meets Osservatore Romano”. Orbán beschrijft hiermee de stijl van haar brief aan het VVD-kamerlid, maar het is zeker ook een treffende beschrijving van ‘Blond, brutaal en bidden’: een jonge vrouw schrijft een persoonlijk verslag over haar echtgenoot, gezin en werk, en doorspekt dat met opvattingen die getuigen van een grote loyaliteit aan Rome.

Opvallendste stelling:

De Nederlandse samenleving is volgens Orbán door en door antichristelijk. Journalisten nemen niet de moeite om zich werkelijk te verdiepen in het geloof en in de publieke opinie is vooral het katholieke standpunt over condooms en abortus bekend. Men grijpt de misbruikaffaire aan om keihard af te rekenen met de kerk, en vergeet voor het gemak dat gelovigen dit net zo verschrikkelijk vinden.

Wanneer echter vanuit katholieke hoek kritische en verstandige vragen worden gesteld bij ‘verworvenheden’ als abortus of homoseksualiteit, is het land te klein en worden de gelovigen neergezet als bekrompen en morele betweters.

Reden om dit boek wel te lezen:

De ‘casus’ van Orbán is een verhaal om van te smullen. Hoe een vroom meisje vol naïef enthousiasme het seculiere klimaat wil aanpakken, maar daarbij heel hard geconfronteerd wordt met de intolerantie van het moderne liberalisme.

Het is ook boeiend studiemateriaal voor mediadeskundigen: hoe iemand vol goede bedoelingen maar zonder voorbereiding in een mediarel verzeild raakt, en daardoor de controle over de eigen boodschap kwijtraakt.

Reden om dit boek niet te lezen:

Orbán slaagt er niet in om de waarde van het katholieke geloof aansprekend voor het voetlicht te brengen. Het boekje gaat erg veel over katholieke standpunten inzake voorbehoedsmiddelen, abortus, homoseksualiteit en dergelijke. Dat is opvallend omdat ze tegelijkertijd de media verwijt enkel aandacht te hebben voor die strenge katholieke moraal.

Steun uit haar geloof krijgt ze voornamelijk wanneer ze weer eens onder vuur wordt genomen door de media. Daarmee lijkt ze Gods troost te gebruiken als bevestiging van haar slachtofferschap, maar een reflectie op haar eigen aandeel in de rel blijft achterwege. Dat maakt de zeer persoonlijke beschrijvingen van haar gebedsleven ronduit vervelend en misplaatst.

Mariska Orbán bevestigt zo met ‘Blond, brutaal en bidden’ de karikatuur die de media volgens haar van gelovigen maken: ook zij maakt zich vooral druk om de hedendaagse vrije seksuele moraal, wijst daarbij graag op andermans fouten en weet ondertussen niet een werkelijk gesprek aan te gaan. Zou dat misschien de reden zijn dat ze een graag geziene gast is bij het modern-liberale Pauw en Witteman?

Mariska Orbán: Blond, brutaal en bidden. Waarom ik (nog steeds) katholiek ben. Bert Bakker, Amsterdam. isbn 9789035136618; 208 blz. €19,95

Dit bericht verscheen op 4 november 2011 in dagblad Trouw. © Sjoerd Mulder

Categorized: Recensies

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *