Primaire Levensbehoeften

De fuik, al twee dagen is hij leeg, en dat liet mijn niet los. Het begon gistermiddag met vragen die door mijn hoofd maalden: houden kreeften wel van kattenvoer met zalmsmaak? Ligt er wellicht een fiets onder mijn fuik, zodat de kreeft niet bij het eten kan? Waarom komt er niet per ongeluk een vis in mijn fuik? Kunnen kreeften fietsen?

Vanochtend, na wederom ijdele fuikinspectie, ging het een voet lager: waarom vangen anderen wél kreeft maar ik niet? Hoe lang heb ik eigenlijk al geprobeerd om een snoekbaars te vangen, en hoeveel heb ik er feitelijk gevangen (2 x onder de maat)? Was het wel zo lekker, dat paling in het groen? Waarom staat mijn salaris niet toe regelmatig uit eten te gaan om dáár over te berichten, in plaats van dat nepmacho jager-verzamelaarsplaatje steeds weer af te draaien? Die worst, leuk geprobeerd maar zelfs een stegemanworst smaakt beter dan mijn maden-darm. Rond het middaguur dacht ik: waarom schrijf ik hier eigenlijk überhaupt nog iets op?

Deze botsing van droom met werkelijkheid omklemde zodoende als een ijskoude hand mijn bloggershart, toen plots mijn oog viel op een artikel in het Volkskrantmagazine van vandaag. De alombekende Meneer Wateetons liet daar -zomaar in een magazine, dat wil zeggen gedrukt op papier- mijn naam vallen. Míjn naam! Mijn existentialistische levensgevoel smolt weg als een gletsjer bij het broeikaseffect, en de zin van dit alles kwam in volle klaarheid terug voor mijn ogen.

Ik wist weer waarop ik werkelijk jaag: beroemd worden, eer, publiciteit, buzz. Dát zijn kreeften die in mijn fuik belanden moeten.

Lees ook:

1. Zoetwaterkreeft Voor mijn afstudeerfeestje afgelopen woensdag kreeg ik twee kreeften cadeau....
2. De vijand heeft zich verstopt… maar niet in mijn fuik. Wil meneer kreeft wellicht toch...
3. Eigen kreeft eerst Over de grote veldslagen op de bodem van de Hollandse...