Primaire Levensbehoeften

Vandaag gedenken wij de slakken die toch twee maanden gezellig deel uitmaakten van huize Mulder. Alhoewel, veel gezelligheid heb ik er niet aan beleefd: die slome snuiters metselden steeds hun huisje dicht. En daar toont zich dan ook direct de kern van het probleem van mijn cochlearium: het vochtgehalte op peil houden bleek vrijwel onmogelijk. Wanneer mijn slakjes in een te droge omgeving rondkruipen, weigeren de verwende ventjes om ook nog maar één hapje van het sappige spinazieblad of komkommerplakje te nemen, en gaan ze zitten mokken in hun huisje. Na besproeiing komen ze er gauw weer uit, maar eten: ho maar. Nee, dan hebben de heren en dames slakjes (wonderbaarlijk genoeg is één slakje al volstrekt gelijktijdig heer en dame) maar liefst drie dagen nodig om weer een behoorlijke etenslust te krijgen. Drie dagen waar, u begrijpt, ruim gesproeid moet worden met water want anders trekken ze zich zonder pardon weer terug. En ruim sproeien, dat betekent: drie maal daags. Ik kan ook één keer heel veel sproeien, dan is het ‘s avonds nog steeds goed vochtig maar dan zijn er tenminste vijf slakken verdronken. De rest is dan op het huisje van hun ongelukkige soortgenoot gekropen, in afwachting van een reddingsoperatie.

Nee, ik houd het met die slakken even voor gezien. Tien keer goed sproeien en één keer overslaan betekent in de praktijk: ze groeien weer een halve week niet. Voor deze slakken heb ik óf meer discipline nodig dan ik nu kan opbrengen, óf een echt goede bak waar een degelijke vochthuishouding mogelijk is. Voordat ik de rakkertjes aan mijn vishaakje prik, nog wat tips voor hen die na mij het nog eens willen proberen.

-slakken zijn kampioenen in ontsnappen. De bak waarin ze zitten had ik dan ook goed afgesloten met gaas. Dit zorgde er echter voor dat ik niet gemakkelijk bij de slakken kon komen: ik moest eerst het gaas losmaken, alle slakken die daarop zaten los peuteren en in de emmer doen, en na ze bijv. gevoerd te hebben moest ik het gaas weer vastbinden. Ik heb geexperimenteerd met koperdraad wat ze niet zouden durven oversteken, maar dat werkte niet. Brede stroken koper van 10 cm hebben meer effect volgens de vakliteratuur maar ook daar steekt nog wel eens een slakje over. Het beste is nog om de slakjes op een eilandje te houden, zo denk ik. Zwemmen kunnen ze namelijk niet.

-Hygiene is belangrijk, want er zijn mijten die wel willen knabbelen aan een slakje maar ook gaat slakkenpoep in combinatie met driemaaldaags sproeien niet lekker ruiken. Ik deed de slakjes met grote regelmaat dan ook in bad: eenvoudigweg in een grote zeef en de kraan erover laten lopen. De slakjes knorden van plezier en het scheelt weer een keer sproeien: ze zijn toch lekker nat.

-Voor een leuk effect geef je de slakjes niet verschillende groenten tegelijk maar de ene dag worteltjes, de andere dag bietjes en de derde dag spinazie. Geeft leuke poepkleurtjes.

-Houdt grote en kleine slakken gescheiden: de schoonmaak van de bak is ondoenlijk als je de kleine slakjes tussen de dikke drollen van de grote slakjes moet peuteren. Gescheiden bakken daarentegen maken het mogelijk om de bak voor de volwassen slakken schoon te maken door ze er eenvoudig met de hand uit te vissen, terwijl de kleine slakjes niet zo gauw in een vervuilde omgeving rondwandelen: ze hebben een bescheidener ontlasting.

Lees ook:

1. Reuzenbovist Ziehier een foto van de reuzenbovist die ik afgelopen weekend...
2. Verraderlijke nepperts – slakken deel 2 Na grondig onderzoek blijkt dat ik erin ben geluisd! Mijn...
3. Cochlearium – slakken deel 1 Nog niet zo lang geleden viel mij het lumineuze idee...