Primaire Levensbehoeften

(Dit bericht verscheen eerder als column in het Nederlands Dagblad. © Sjoerd Mulder)

Het is een vaker geconstateerde paradox: in deze tijd van globalisering neemt tegelijkertijd de behoefte toe om zich terug te trekken in de eigen regio. Dat is zichtbaar in de politiek, waar steeds meer mensen stemmen op partijen die het liefst terug zouden willen naar een kleine, overzichtelijke en autonome samenleving waarbij het buitenland héél ver weg wordt gehouden. Maar het is ook zichtbaar in de culinaire wereld, waar schaalvergroting en wereldwijde voedselproductie zorgen voor een hernieuwde aandacht voor streekgerechten en lokaal geproduceerd eten.

Het is precies vanwege die hang naar autonomie dat u zo graag deze rubriek leest, over Big Macs uit eigen keuken of aardbeien uit eigen tuin. Hier wordt uw verborgen globaliseringsangst behapbaar gemaakt, of beter gezegd: deze rubriek geeft een stem aan uw knorrende onderbuik.

Het is vanwege diezelfde hang naar lokale productie dat het zogenaamde ‘wildplukken’ steeds populairder wordt. Groenten en fruit uit het buitenland laten overkomen? Waarom zou je, als ze bij je om de hoek groeien? De vraag is dan alleen: wáár groeien ze precies bij je om de hoek?

Daar geeft de Wildplukwijzer antwoord op. Nu al drie jaar laat de Wildplukwijzer (www.wildplukwijzer.nl) op een kaart van Nederland zien waar je welke eetbare plant of vrucht kunt plukken. En dat alles onder het motto ‘Pluk naast de Pettenflet’. Je kunt eenvoudig selecteren welke plantjes je wilt zien: alleen de braamstruiken, alleen de planten die nu te oogsten zijn, of gewoon alles. Maar je kunt ook nieuwe planten toevoegen, ‘zolang het maar niet de pruimen van de buurman zijn, al zijn ze als eieren zo groot’, zegt ‘meneer Wateetons’, initiatiefnemer van de site en schrijver van verschillende razend populaire kookboeken.

De Wildplukwijzer heeft recent een grondige vernieuwing ondergaan en de verbeterde versie is – als u dit leest – sinds een week in de lucht. Het is simpel en overzichtelijk, gebouwd rond Google Maps, en de site doet precies wat hij moet doen: het plantaardige eetbaars uit je buurt aangeven. Maar het mooiste is nog wel de Wildpluk-app. Als je deze Android-app op je telefoon hebt geïnstalleerd, kun je dankzij de GPS direct zien wat er groeit en bloeit in je omgeving. En mocht je zelf iets eetbaars tegenkomen, dan kun je met je telefoon een foto maken van je vondst. De app maakt dan automatisch op de juiste plek op de kaart een melding.

Een vergelijkbaar initiatief is twee jaar terug gelanceerd door Pluk de Stad (www.plukdestad.nl). Hier is het motto: ‘het openbare groen als openbare groentenwinkel’! Ook hier is Google Maps de basis van de applicatie, en kunnen wildplukkers hun eigen vondsten noteren. De initiatiefneemster, Elma Roelvink, probeert stedelingen actief te motiveren om in groepjes gegevens aan te leveren. Als je in Utrecht woont is deze site fantastisch. Maar liefst 5000 plukplaatsen zijn er in deze gemeente geregistreerd. Op een paar kleine steden na is de Nederlandse kaart verder zo goed als leeg. Voorlopig is er nog geen app beschikbaar voor deze site, dus je zult achter je pc moeten uitzoeken waar je vervolgens naartoe wilt gaan.

Voor mij is de keuze gauw gemaakt: voor Amsterdam moet je bij de Wildplukwijzer zijn. Gewapend met de Wildpluk-app ga ik de stad in. Met de auto, want het regent en dan word je nat. Ik zie braamstruiken zonder braam, hazelaars met uitgedroogde nootjes van afgelopen najaar en tamme kastanjes zonder kastanje. Perenbomen, pruimen, appelbomen, frambozen, vlierbessen, bosbessen, allemaal met ontluikende blaadjes maar nog zonder vrucht. Als grote klapper vind ik een vijgenboom, gewoon midden in de stad. Geen vijg te zien natuurlijk, in april. Maar wie daar moeilijk over doet, begrijpt niet waar dit om gaat.

Gelukkig is er ook nu in het seizoen het een en ander aan eetbaars te vinden, al moet ik dan wat verder rijden. Rucola zou in Amsterdam-Noord moeten staan, en warempel, die vind ik met gemak. Groen en vers en precies smakend zoals de rucola van de supermarkt, maar dan met tandenknarsend zand ertussen. En daslook, dat smaakt naar knoflook en volgens de wildplukwijzer ook als zodanig te gebruiken.

Op de terugweg naar huis, met een kleine oogst aan rucola en daslook op de bijrijdersstoel, voor in de salade vanavond, hoor ik dat de onderhandelingen in het Catshuis mislukt zijn. Er wordt gesproken over Brussel, over Amerikaanse ratingbureaus, immigratie. Ik draai de zender verveeld weg en stem af op 100% NL. Terwijl ik meezing met ‘Kronenburg Park’ van Frank Boeijen, kauw ik tevreden op een blaadje zelfgeplukte daslook. Zelfs Den Haag is opeens héél ver weg.