Primaire Levensbehoeften

Ik wilde aardappelen koken. Eerst schilde ik de aardappelen, vervolgens deed ik ze in de pan, water erbij, deksel erop, het vuur aan. Tot zover ging het nog. Maar toen bedacht ik dat ik het zout was vergeten. Zucht. Normaal gesproken is dat natuurlijk niet zo’n probleem. Maar als je zo zwaar verkouden bent als ik op dit moment, zijn de simpelste handelingen soms al teveel. Eerst het deksel er weer af, dan zout toevoegen – hoeveel eigenlijk? – en let op, niet vergeten dat het deksel er weer op moet.

Le petit Pêcheur, een visbedrijf uit Yerseke, heeft sinds begin van dit jaar een product op de markt dat mijn aardappelkook-probleem gemakkelijker zou moeten maken: zeewater. Cor Poppe, directeur van Le petit Pêcheur, maakte elders de fantastische claim over dit zeewater: ‘Normaal doe je bij aardappelen water en zout. Met dit product heb je dat ineen.’ Zou het werkelijk? Wat handig!

Daarmee is nog geen einde gekomen aan de lijst van mogelijkheden. In dit zeewater, dat niets anders is dan gefilterd water uit de Oosterschelde, kun je vis, vlees, paella, risotto en pasta koken, en natuurlijk mosselen revitaliseren. Waarom je dat niet in gewoon zout water zou kunnen doen? Omdat Oosterscheldewater ‘meer dan 90 soorten mineralen en sporenelementen’ bevat. Omdat Oosterscheldewater ‘voedzaam’ is, en vooral omdat het een perfecte ‘synergie van smaak’ heeft.

Nu heb ik nog nooit van voedzaam water gehoord, maar wie weet smaakt dit water wel lekker. Het wordt verkocht onder de naam ‘Aqua Divina’, wat zoveel betekent als ‘goddelijk water’. Dat moet ik, naast smulpaap ook theoloog van métier, toch eens uitproberen. Bij de beste delicatessenzaak van Nederland, Caulils in Amsterdam, verkochten ze het wondermiddel voor drie euro vijftig. Op het etiket van de fles, een jerrycan van twee liter, werd dit Aqua Divina aangeprezen als ‘gastronomisch zeesap’. Mooi bedacht! Ik mocht gratis een fles proberen, als ik mijn bevindingen maar zou rapporteren. Dat doe ik dus bij deze.

Het leek me het beste om gewoon maar aardappelen te koken. Met neutraal smakende piepers komt de smaak van dit zeesap vast goed tot zijn recht, dacht ik zo. En als ik toch ging proeven, dan kon ik maar beter goed vergelijkingsmateriaal hebben. Op twitter deed ik een oproep: wie kan mij helpen aan zeewater? Van @wjtt kreeg ik een flesje water uit Scheveningen, en @bastetprojecten stuurde me zelfs een flesje water uit de Dode Zee, waar ze net op reis was geweest!

In vier pannetjes kookte ik steeds een aardappel. Het Oosterschelder zeesap, het zeewater uit Scheveningen, het water uit de Dode Zee (de aardappel bleef drijven), en één met kraanwater met keukenzout. Opvallend: de aardappel uit de Dode Zee had wel tien minuten meer nodig om even zacht te worden als de andere aardappels. Iets met magnesium en zetmeelcelwanden, zegt Google. Toen ze gaar waren, legde ik ze op een bord en deelde ze met mijn proefpanel annex echtgenote. Ik wist wat we aten, zij niet.

De eerste drie aardappelen waren prima, lekker zoals aardappelen dat kunnen zijn. Dat vond niet alleen ik met mijn verkouden smaak, maar ook het proefpanel. Verschil konden we beiden niet ontdekken. Alleen die laatste aardappel, uit de Dode Zee, was heel anders. Hoewel deze een aanzienlijk langere kooktijd nodig had dan de rest, was de consistentie nu die van een gepofte aardappel: zacht en romig. Zou dat door de hogere kooktemperatuur van zout water komen? Heerlijk, ware het niet dat de aardappel bremzout en gruwelijk bitter was. Afgezien van de rare Dode Zee-pieper konden we geen noemenswaardig verschil ontdekken tussen de andere aardappels.

Oosterschelde-zeesap, dat moet wel de conclusie zijn, is de natte variant van gebakken lucht. Het smaakt niet anders dan Scheveninger zeesap, en niet anders dan gewoon zout water. Nee, dán Dode Zeesap. Dat geeft tenminste echt smaak, ook al is het vies.

Maar ja, ik had nog een liter Oosterscheldewater over, en het voelde toch zonde om dat weg te gooien, dat water van meer dan drie euro. Wat kon ik er nog meer mee doen? Ik was nog steeds verkouden; het was zelfs nog erger geworden na mijn ritje naar de delicatessenwinkel. Mijn keel was dik en mijn neus zat helemaal dicht. En opeens had ik het! Ik spoelde mijn neus met de Aqua Divina. Het brandde niet in mijn neus, het zoutgehalte was precies goed. En voor éven dacht ik de Oosterschelde te ruiken.

Aqua Divina is te koop bij groothandels als de Sligro en de Hanos. Particulieren kunnen het kopen bij Caulils Delicatessen op de Haarlemmerstraat in Amsterdam. Ongefilterd is het te vinden langs de gehele Nederlandse kust.