Primaire Levensbehoeften

Men zegt dat het de oplossing is voor het mondiale voedselvraagstuk: ‘entomofagie’, oftewel het eten van insecten. Het is ondertussen vrij algemeen bekend waarom vlees eten zo problematisch is: voor een kilo kippenvlees is minstens drie kilo voer nodig, en het kweken van een kilo varkensvlees kost zelfs vijf kilo voer. Wanneer dat voer bestaat uit aardappelschillen en oud brood zou dat geen ramp zijn. Omdat echter varkens en kippen meestal hoogwaardig voer krijgen dat ook geschikt zou zijn voor menselijke consumptie, gooien we met iedere kilo vlees in feite vier kilo prima voedsel weg. Insecten daarentegen hebben een veel gunstigere ‘verwaarding’ van voer: één kilo voer zou één kilo insectenvlees kunnen opleveren.

Wellicht kan ‘entomofagie’ dus een mondiale voedselcrisis voorkomen. Maar vergeet vooral niet de bewonderende blikken die je van je vrienden kunt krijgen, wanneer je nonchalant een gepofte rups naar binnen werkt tijdens een borrel.

Maar hoe kom je aan eetbare insecten? Bij de groenteman? De slager? De Sligro verkoopt ze, zegt Google. Daar kom je zonder pasje niet in, maar gelukkig hebben ze ook een telefoon. En inderdaad: ze hebben ze. “Gevriesdroogd”, zegt de mevrouw me op geruststellende toon, alsof ik bang was dat ze nog zouden leven. Een bakje met vijfendertig sprinkhanen kost bijna negen euro, voor een bakje meelwormen vragen ze zo’n drie euro vijftig, en eenzelfde bakje met buffalowormen kost vier en een halve euro. Als ik vraag of ze lekker zijn, lacht ze. Ze heeft ze niet durven proeven.

De Sligro is me te ver weg, een pasje heb ik niet, en als ik eerlijk ben wekken gevriesdroogde wormen toch wat weerzin op. Als je iets eet moet het vérs zijn. Ik wil vérse wormen. Levend.

Op naar de dierenwinkel. De verkoper wijst me naar achteren, waar in een rommelig hoekje een koelkastje staat met op de deur een lijst: regenwormen, Canadese wormen, dauwpieren, mestpieren, en ja, ook meelwormen. De meeste wormen zijn voor de hengelsporters, maar de meelwormen worden met name verkocht als reptielenvoer, legt de verkoper uit. Waar ik ze voor wil gebruiken? Ik antwoord dat ik ze zelf wil opeten, waarop hij hard lacht en dan ernstiger zegt: “Wist je dat er idioten schijnen te zijn die dat echt doen?”

Voor één euro vijftig krijg ik driehonderd gram springlevende meelwormen, verpakt in een plastic zakje. Dat kan wel even zonder dat ze stikken, maar de verkoper adviseert me ze thuis direct in de koelkast te zetten, in een bak met luchtgaatjes.

De meelwormpjes, die eigenlijk geen wormen zijn maar larven van de meeltor, worden gekweekt op zaagsel, en ook mijn zakje bevat daar nog aardig wat van. Gelukkig vind ik daar thuis wat op. Ik leg het zakje open in een diepe kom, en wacht tot alle wormpjes uit het zakje zijn gekropen. Dat werkt: het zaagsel blijft achter in het zakje en de schaal is vol gekrioel. Het lijkt warempel wel of ze er lol in hebben om de schaal te verkennen.

Met enige gewetenswroeging gooi ik een derde van de populatie in de hete boter van een koekenpan. Nog geen minuut later zijn ze gezout en wel klaar om geproefd te worden door het hele gezin. Altruïstisch als ik ben geef ik de anderen een wormpje. Maar uiteindelijk moet ook ik eraan geloven, en ik steek er voorzichtig één in mijn mond. Helemaal ingesteld op een onbekende nieuwe smaak, word ik verrast: het smaakt naar nootjes! ‘Cashewnootjes’, zegt mijn vrouw en ze neemt er gewaagd een paar tegelijk. Alleen mijn peuterdochter heeft geen enkele reserve en stopt haar mond helemaal vol. Jong en oud zijn het erover eens: gebakken meelwormen zijn gewoon lekker.

Met de overige tweehonderd gram durf ik nu wel een normaal gerecht te maken. Ik noem het: Pasta all’Entomofagia.

benodigdheden

• 200 gram meelwormen
• rode peper
• 3 teentjes knoflook
• flinke scheut extra vergine olijfolie
• 300 gram spinazie
• 150 gram ricotta
• handvol peterselie

bereidingswijze

Kook de pasta gaar. Pureer de spinazie samen met de ricotta, de helft van de wormen en voeg zout naar smaak toe. Fruit de knoflook en gesnipperde rode peper in de olie. Bak vervolgens de overige meelwormen hierin mee totdat ze krokant maar niet uitgedroogd zijn; dit duurt misschien een minuut maar niet meer. Zet het vuur uit, en meng met de pasta, spinazie en de peterselie. Nodig al je vrienden uit, laat nonchalant een rauwe meelworm in je mondhoek kronkelen, en schotel hun dit gerecht voor.

(Deze column verscheen vorige maand in het Nederlands Dagblad. Copyright Sjoerd Mulder)

Lees ook:

1. Mmmm ...
2. Worms Armageddon Meneer Wateetons had wormen. Behulpzaam als ik ben, at ik...
3. Cochlearium – slakken deel 1 Nog niet zo lang geleden viel mij het lumineuze idee...